به سراغ من اگر مي آيي نرم و آهسته بيا

نكند كه ترك بردارد چيني نازك تنهايي من

اشک هايم را روي نامه اي عاشقانه با قطره چکان جعل مي کردم !

خاطرم آمد : شايد دلتنگ خنده هايم  باشي

ببخش اگر اين روزها ... عشق با گريستن اثبات مي شود !!!

کاش در دنيا سه چيز نبود : 1. عشق  2. غرور   3. دروغ

اون وقت انسان مجبور نبود به خاطر عشق از روي غرور , دروغ بگه !

او را گرفتند به جرم چيدن يک شاخه گل, زيرا دستانش

 بوي گل مي داد ... و هيچ وقت فکر نکردند شايد گلي کاشته باشد .

محبت از درخت آموز که حتي سايه از هيزم شکن هم بر نمي دارد !

وقتي شادي آروم بخند تا غم بيدار نشه ...

روي ديوار مقابل پنجره ات قلبي کشيدم زيبا    تا  ارزش عشق ...   هميشه در خاطرت باشد .   امروز کسي را ديدم که روي آن قلب مي نوشت :   زباله هايتان را در اين محل نگذاريد !!!

آموختم که گاهي اوقات همه ي آن چيزي که انسان نياز دارد ,

دستي براي گرفتن و قلبي براي درک شدن است

آلبرت انيشتن :

                              عشق مثل ساعت شني  ميماند

                                 همزمان که قلب را پر مي کند

                                      عقل را خالي مي کند

لحظه ها گذرا و خاطرات ماندگارند ...

حاضرم تمام هستي ام را بدهم تا لحظه ها ماندگار و خاطرات گذرا شوند .

مي گويند شيشه ها دل ندارند  ... اما وقتي

روي شيشه بخار گرفته اي نوشتم دوستت دارم ... آرام گريست...!!!

سلام عزيزاي گلم . اميدوارم كه هرجا كه هستيد خوب و خوش وسلامت باشيد .

واما مطلبي كه مي خوام اين هفته بزارم گوشه اي از عشق يه ناشناس ِ، من هم بر اساس گفته هاش اين ديكلمه رُ آماده كردم ،(البته با اجازه خودش)،اميدوارم نوشته ها بيانگر صحبت هاي دوست عزيزمون باشه.  

اميد دارم كه همه ما حتي با تحمل سختيش هم كه شده، ولي به عشقي پاك وصادقانه برسيم . ( البته مطمئنم كه اينطورهم هست )... 

تو را بي هيچ احساسي يافتم

                              با آغازي ساده و هميشگي

                              تورا، همچون صدفي بر مرواريد خاطراتم دانستم

صدايم كردي، صدايت كردم

نگاهم كردي، نگاهت كردم

گهگاهي مي آمدي وچراغ دل را شعله ور مي ساختي

                                                 خنده ها آغاز

                                                        دل ها شاد

                                                            وجودم سراسر شوق ،اضطراب ازرفتن

و دوباره رفتن را آغاز

               رفتني با آمدني ناممكن

                رفتني با اميدي از نااميدي

تنهايي بر من حمله ور

دگر انتظار به چه معنا بود با آمدني ناممكن

دگر چه توان كرد . به ناچار،با خاطرات با تو بودن،انتظار را معني مي كردم

                                                                و سپري شدن روزهايم با يادت.

و اينجا بود احساس درد ِ،نبودنت

                                   درد بي كسي

دگر دير شده

و از تو چيزي جز خاطراتت برمن به يادگار نمانده

گهگاهي اميدآمدنت، مژده دوباره ديدنت را، به نگاه هاي خسته از انتظار ، مي دهد

        آري تو آمدي - دوباره آمدي

                                               اما

                                         نه آن همدرد هميشگي

                                                      احساست برايم غريبه است

حال كه مي خواهم بگويم دوستت دارم، تعبيري دگر از دوست داشتن برايم مي آوري

حال كه مي خواهم نگاهم را با همه دوست داشتن، نشانت دهم

                                                    چيزي جز روبنده سفيد بر نگاهت نمي بينم

آخر چرا ؟

             اي همه اميدم

              اي همه احساسات زيباي زندگي ام

به نام آن تنها محبوب كه مي گويي، دوستت دارم

                                                          مرا درياب

                                                          مرا همرنگ خود ساز...